Poniższy opis przedstawia wybrane modele interpretacyjne stosowane w podejściach biopsychosomatycznych i psychobiologicznych i nie stanowi opisu przyczyn chorób w sensie medycznym.
Tarczyca to niewielki, ale niezwykle istotny gruczoł układu hormonalnego, odpowiedzialny za regulację metabolizmu, temperatury ciała, pracy serca, układu nerwowego i wielu procesów życiowych. W niektórych ujęciach symbolicznie bywa opisywana jako regulator czasu: przyspiesza lub spowalnia tempo życia, decyduje o tym, jak „biegniemy przez życie”.
Tarczyca jako jeden z najważniejszych narządów w ludzkim organizmie
Choć ma zaledwie kilka centymetrów i waży około 30 gramów, tarczyca wpływa na niemal każdą komórkę naszego ciała. Jej hormony: tyroksyna (T4) i trójjodotyronina (T3) sterują procesami metabolicznymi, poziomem energii, termoregulacją, pracą serca, a nawet naszą płodnością i samopoczuciem psychicznym. Z punktu widzenia biologii jest więc niczym dyrygent orkiestry, którego batuta wyznacza tempo całego organizmu. Jeśli pracuje harmonijnie, ciało i umysł współgrają. Jeśli jej działanie zostaje zaburzone odczuwamy to na wielu poziomach jednocześnie: fizycznym, emocjonalnym i psychicznym. W ujęciu Totalnej Biologii tarczyca bywa interpretowana jako nasza relacja z czasem i poczuciem sprawiedliwości. To ona „mierzy”, czy nadążamy za rytmem życia, czy działamy pod presją, czy też pozwalamy sobie na zatrzymanie. Jej stan pokazuje, czy potrafimy żyć w zgodzie z własnym tempem, czy też zmuszamy siebie do wyścigu, który nie jest zgodny z naszym wnętrzem.
Objawy problemów związanych z hormonami tarczycy
Problemy z tarczycą mogą objawiać się w bardzo różny sposób: od nadmiernego pobudzenia, drżenia rąk, kołatania serca, nadmiernego chudnięcie mimo apetytu (nadczynność), aż po spowolnienie, przewlekłe zmęczenie, bóle mięśni, przybieranie na wadze, depresję czy wypadanie włosów (niedoczynność), problemy skórne lub zaburzenia miesiączkowania. Objawy są często niespecyficzne i mogą dotyczyć zarówno ciała, jak i psychiki, dlatego choroby tarczycy bywają trudne do jednoznacznego zdiagnozowania.
Nadczynność i niedoczynności tarczycy jako źródło konfliktu związanego z niesprawiedliwością według modelu Totalnej Biologii
W Totalnej Biologii tarczyca symbolizuje czas, presję i poczucie bycia wystarczająco szybkim, by sprostać wymaganiom życia.
- W tym modelu nadczynność Nadczynność tarczycy opisywana jest jako stan, gdy człowiek ma poczucie, że musi działać szybciej niż pozwala mu na to jego organizm. Organizm reaguje zwiększoną produkcją hormonów, co w tym modelu interpretuje się jako próbę przyspieszenia „tempa życia. Typowe są tu konflikty: „Nie zdążę”, „Nie dam rady na czas”, „Muszę być szybszy”.
- Niedoczynność tarczycy wówczas bywa opisywana jako faza naprawcza, gdy konflikt związany z czasem i niesprawiedliwością zostaje (choćby częściowo) rozwiązany. Człowiek czuje ulgę, ale ciało spowalnia, by się zregenerować.
Choroby tarczycy bywają też powiązane z poczuciem niesprawiedliwości, bezsilności i utknięcia w trudnej sytuacji, np. gdy ktoś odczuwa, że niezależnie od wysiłków nie zostaje zauważony, sprawiedliwie potraktowany czy doceniony.
Tarczyca w modelu Germańskiej Nowej Medycyny: dwie tkanki i dwa rodzaje konfliktów.
Model Germańska Nowa Medycyna (GNM) rozróżnia dwie tkanki w budowie tarczycy, które inaczej reagują na konflikty biologiczne:
- Tkanka gruczołowa (endodermalna) odpowiada na konflikt tzw. kęsa, a dokładniej: „braku szybkiego kęsa”. To sytuacje, gdy człowiek czuje, że nie jest dość szybki, działa pod presją czasu, że „nie zdąży” zdobyć czegoś ważnego.
- W aktywnej fazie konfliktu tarczyca zaczyna produkować więcej tyroksyny, by przyspieszyć działanie organizmu. Stąd często pojawia się nadczynność tarczycy.
- W fazie naprawczej może dojść do niedoczynności, organizm spowalnia, regeneruje się.
- Gdy konflikt nigdy nie zostaje rozwiązany (np. osoba ma osobowość ciągle obciążoną „muszę zdążyć, mam za dużo na głowie”), może dojść do utknięcia w tzw. wagotonii w zawieszeniu, organizm ani nie zdobywa „kęsa”, ani go nie odrzuca. Skutkuje to przewlekłą dysfunkcją tarczycy.
- Tkanka ektodermalna – przewody wyprowadzające tarczycy
- Konflikty tej tkanki dotyczą bezsilności, blokady, utknięcia w sytuacji zagrożenia. Typowy jest konflikt strachu przed atakiem, często odczuwany jako niesprawiedliwy, wobec którego człowiek czuje się bezradny.
- W fazie naprawczej może dojść do obrzęku i stanu zapalnego w przewodach, co blokuje przepływ hormonów. W efekcie powstaje pozorna niedoczynność tarczycy: hormony są produkowane, ale do krwiobiegu trafia ich zbyt mało.
To pokazuje, że zrozumienie rodzaju tkanki i biologicznego sensu konfliktu jest kluczowe, by prawidłowo odczytać przyczynę choroby.
Zadbaj o pracę tarczycy razem z Totalną Biologią!
W tym podejściu zakłada się, że zaburzenia tarczycy nie są przypadkowe, jej zaburzenia to sensowne, biologiczne programy przetrwania. By wrócić do równowagi, warto zadać sobie pytania:
- Czy żyję pod presją czasu?
- Czy czuję się bezsilna wobec sytuacji, która wydaje się niesprawiedliwa?
- Czy próbuję być szybsza, lepsza, bardziej wydajna – kosztem siebie?
- Czy pozwalam sobie na zatrzymanie, odpoczynek i zaufanie?
Praca z emocjami, świadomość własnych konfliktów i ich rozwiązanie to droga do wsparcia pracy tarczycy. Oprócz diagnostyki medycznej i zdrowego stylu życia, kluczowe jest także uzdrowienie własnej historii i wewnętrznych przekonań.
