Torbiele to zmiany w ciele, które mogą budzić niepokój, ale w ujęciu Totalnej Biologii niosą ze sobą ważną wiadomość. To ślad naszych niewyrażonych emocji, długo rozwiązywanych konfliktów i tego, czego nie potrafimy wypowiedzieć lub odpuścić. Zrozumienie torbieli z perspektywy biologii pozwala spojrzeć na ciało jak na sprzymierzeńca, który próbuje chronić nas i przywrócić równowagę.
Czym są torbiele? Totalna Biologia wyjaśnia najczęstsze objawy!
Torbiel (łac. cystis) to zamknięta przestrzeń wypełniona płynem lub galaretowatą substancją, otoczona własną ścianą. W medycynie klasycznej traktowana jest jako zmiana łagodna, którą należy obserwować lub usuwać chirurgicznie, jeśli rośnie.
Z perspektywy Totalnej Biologii torbiel nie jest zmianą do usunięcia, lecz pozostałością po procesie biologicznym, który miał swój sens.
Torbiele i ich przyczyny w ujęciu Totalnej Biologii
W Totalnej Biologii rozróżnia się torbiel i cystę, choć w języku medycznym oba pojęcia bywają używane wymiennie.
- Torbiel to zmiana nieaktywna, pozostałość po przebytym biologicznym programie (SBS). Nic nie produkuje ani nie wydziela, nie stanowi aktywnej zmiany.
Często pojawia się po tzw. konflikcie cewki zbiorczej nerki, związanym z brakiem bezpieczeństwa, utratą terytorium lub poczuciem osamotnienia.
W fazie aktywnej ciało gromadzi wodę w tkankach, aby „zabezpieczyć się” przed utratą. Gdy konflikt zostanie rozwiązany, a w organizmie brakuje odpowiednich mikrobów, które mogłyby rozłożyć nadmiar tkanki, pozostaje po nim torbiel. Torbiel nie jest więc niebezpieczna, to pamiątka po dawnym stresie biologicznym, który już się zakończył, ale jego strukturalny ślad pozostał w ciele. - Cysta natomiast jest zmianą aktywną, biologicznie pełni funkcję pomocniczą.
np. cysta jajnika może produkować estrogen, gdy kobieta po konflikcie utraty poczucia własnej wartości potrzebuje odzyskać kobiecość i siłę. Cysta jądra może wytwarzać testosteron, wspierając mężczyznę po konflikcie utraty pozycji czy relacji.
Cysta kory nadnerczy produkuje kortyzol, zwiększając odporność na stres, a cysta nerki poprawia jej zdolność wydalania.
Cysta jest więc nowym, biologicznie użytecznym organem, który wspiera nas w odzyskaniu równowagi.
Kluczowa rola emocji i poczucia winy w pojawianiu się torbieli – Totalna Biologia
Torbiel często wiąże się z wewnętrznym zatrzymaniem, sytuacją, gdy ktoś długo „nosi w sobie” żal, poczucie winy, niewybaczenie lub niespełnione pragnienia.
To emocje, które nie znalazły ujścia. Ciało zamyka je więc w sobie, w dosłownym sensie.
W ujęciu psychosomatycznym torbiel powstaje, gdy:
- nie udało się zrealizować planów lub marzeń,
- człowiek żyje „zastygły” w przeszłości,
- nie potrafi wybaczyć sobie lub innym,
- tłumi emocje i unika konfrontacji,
- pragnie uznania, ale czuje, że nie jest wystarczająco dobry,
- kumuluje w sobie ból, rozczarowanie lub żądzę odwetu.
Zaufaj Totalnej Biologii – torbiele w piersiach i nie tylko nie będą już dla Ciebie problemem!
Torbiele piersi mogą dotyczyć kobiet w różnym wieku. Mogą być związane zarówno z gruczołem piersiowym jak i przewodami mlecznymi (są to oddzielne programy biologiczne przebiegające według określonych zasad).
Ogólnie jest to tzw. konflikt gniazda: emocjonalny program związany z opieką, bezpieczeństwem i poczuciem wartości własnego „gniazda” rodzinnego. Konflikt ten pojawia się, gdy kobieta doświadcza poczucia braku ochrony dla siebie lub swoich bliskich, trudności w macierzyństwie, utraty bliskiej osoby albo lęku o bezpieczeństwo dzieci, kłótni, napięcia we własnej rodzinie z najbliższymi sobie członkami własnego domu.
Torbiel może zniknąć naturalnie, kiedy przywracamy harmonię na poziomie emocji, a organizm ma warunki do autofagii i odżywiania wewnątrzkomórkowego, np. w czasie postu Daniela czy diety dr Dąbrowskiej.
Wtedy ciało sięga po zapasy z tego, co niepotrzebne, w tym po torbiele, złogi i martwe tkanki. To proces głębokiego oczyszczania fizycznego i emocjonalnego.
Wraz z rozpuszczaniem torbieli rozpuszczają się też stare emocje: żal, smutek, złość, zawiedzione nadzieje. Pojawia się lekkość i spokój. Człowiek przestaje „gromadzić” i zaczyna płynąć z życiem.
